سلام
در منهاجیار دو مطلب منتشر شده است که ظاهراً در تضاد با هم قرار دارند.
مطلبی با عنوان «ترویج تشیع نانوشته» در تضاد با مطلبی با عنوان «تبرک و بوسیدن» قرار گرفته است.
در آن مطلب، سؤال کننده، بوسیدن ضریح را که از آیین های تشیع نانوشته است مثال زده است و شما در پاسخ نوشته اید که: پس به روشنی می توان نتیجه گرفت که عمل به آئین ها (همان تشیع نانوشته)، توسط اصحاب منهاج فردوسیان، ترویج و تأیید آن است و موجب دچار شدن به لعنت خداوندگار می شود.
ولی در مطلب دوم با اینکه سؤال کننده، همان مثال را آورده است شما نوشته اید که: بوسیدن ضریح، حدیث ندارد ولی از آنجا که بوسیدن در عرف جامعه، نوعی ابراز علاقه و ارادت محسوب می شود، بدون قصد ورود، اشکال ندارد.
مطلب دیگری که ممکن است از این مطالب نتیجه شود این است که می شود بسیاری از آیین ها مانند شهادت ثالثه، عَلَم گردانی، زنجیرزنی و حتی قمه زنی، پوشیدن مشکی در عزا و بسیاری از موارد دیگر را تحت عنوان «نوعی ابراز علاقه و ارادت عرف» مجاز دانست.
با تشکر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی
سلام علیکم
تضادی که توهم شده است، اینگونه حل می شود که در جواب اول، طرف سخن، اصحاب منهاج فردوسیان هستند که اعمالشان مانند گفتارشان، در نزد غیر منهاجی ها سند محسوب می شود. اینان بار سنگین مسؤولیت هدایت رفتاری جامعه را نیز بر عهده دارند. اما در جواب دوم، طرف سخن، عوام غیر منهاجی هستند. اینان اگر این ابراز علاقه ها را به قصد ورود انجام ندهند، اشکالی بر آنان وارد نیست. عدم قصد ورود به این معنی است که این عمل را جزء دین اسلام و تشیع اثنی عشریه نشمارند.
موفق باشید
حاج فردوسی
